Dit is al weer mijn laatste blog voor LiF. Ook al heb ik het eerst levensjaar van LiF nog niet eens vol geschreven.

Maar natuurlijk doe ik dat niet zonder reden… Zoals sommigen van jullie weten ben ik vorig jaar december bevallen.

Die zwangerschap was overigens niet gepland. Die overkwam me. Zelfs in deze tijd waarin we toch allemaal dag en nacht bezig zijn met plannen, organiseren en controleren of ‘we nog wel de juiste koers varen’.

Voordat je denkt dat ik een giftige paddestoel heb gegeten en hallucineer, ik ben bevallen van Tante Luus. Misschien weet je het wel, van die verslavend lekkere granola.

Dat het ‘niet gepland was’ zit zo. Vorig jaar stopte ik definitief met mijn kookactiviteiten bij De Tafel van Lemmer. En eerlijk gezegd, ik had echt geen idee wat de volgende stap zou zijn. Maar, ik weet uit het verleden dat er altijd wel iets nieuws op mijn pad komt. En daar vertrouwde ik dan ook maar op. Ook al voelde dat best een beetje als Russische roulette met mijn toekomst en inkomsten. Let’s face it, jonger word ik er ook niet op. Sommigen classificeren het als ‘zen’ maar trust me, niemand zal ooit over mij zeggen dat ik een “zen typetje” ben. Hoe zalig het me ook lijkt.

Voor een instructiefilmpje, dat we draaiden voor Jumbo Supermarkten, maakten we granola. Thuis ging ik aan de slag om mijn eigen variant te maken. Een snufje dit, een theelepeltje dat, een nootje hier, een besje daar. Het thuisfront moest proeven en vond het best aardig gelukt. Toen ik helemaal tevreden was over de smaakverhoudingen liet ik in oktober de granola proeven aan een vriendin. Die vervolgens enthousiast zeven kilo bestelde voor hun lifestyle sportschool Nije Balans.

En zo gebeurde het dat, de week erop, mensen begonnen te bestellen. Vijfhonderd gram hier, 1 kilo daar, één zakje, drie zakjes, tien zakjes. Ik bakte me een slag in de rondte, verpakte het vacuüm en vervolgens in pakpapier. Waarop ik een een stickertje plakte met daarop, handgeschreven, “Pas op! Bevat verslavend lekkere granola”.

Een paar andere vriendinnen zeiden “Els, hier MOET je iets mee gaan doen. Dit is echt heel lekker”.

En paar weken later deed zich de kans voor om mee te doen aan de flinke Winter Fair op it flinkeboskje in Hemelum. En toen kwam dat moment dat ik dacht “maar dan wil ik daar wel staan met een professionele look & feel, anders weet ik nooit of het potentie heeft of niet”. Want los van dat de smaak goed moet zijn, men eet toch ook met de ogen. Vormgeefster Corinne le Noury ‘to the rescue’. Een paar weken lang hebben we uren per dag op de Skype doorgebracht. In mijn briefing schreef ik “de uitstraling moet ‘oemff” hebben én een knipoog”.

Nu kennen wij elkaar inmiddels al heel wat jaren en heeft zij aan een halve zin van mij wel genoeg om te weten wat ik wil. Maar dat neemt niet weg dat het dan alsnog heel erg knap is dat iemand in staat is om jouw ideeën en gevoel te vertalen naar een concreet beeld.

Al snel ontving ik de eerste schetsen voor Tante Luus, alhoewel het toen nog ‘Lola Granola’ zou gaan heten. Totdat ik ontdekte dat die naam al geregistreerd stond.

Lang verhaal kort, binnen drie weken hebben we alles bepaald, uitgewerkt, teksten geschreven en besteld. Een beachflag, banners, etiketten voor op de zakjes, de zakjes zelf, leaflets in de vorm van een deurhanger, visitekaartjes, stickers etc. Gewichtsconsulente Marianne Meeter had zich ondertussen ontfermd over het uitzoeken van de voedingswaarden van de granola.

De winterfair op it flinkeboskje was een prachtige deadline. Linksom, rechtsom het moest en zou af zijn op 11 december.

Sinds die eerste dag op it flinkeboskje is Tante Luus in een stroomversnelling gekomen. De reacties zijn zo ongelooflijk leuk en enthousiast! Tante Luus prijkt inmiddels in de schappen van een viertal winkels en dat worden er hopelijk nog veel meer. Ook staan allerhande leuke markten en fairs op de agenda en ben ik vorige week begonnen met het bakken van de granola in een heuse bakkerij. Je weet wel, waar van die ovens staan waar je in no time gigantische hoeveelheden granola kan bakken. Inmiddels koop ik de granen in per zakken van 25 kilo. En waar voorheen Chanel Noir mijn geur was, ruik ik nu dag en nacht naar vanille en kaneel. Ik geniet me suf van alle bijzondere en bevlogen mensen die ik ontmoet en denk dat dit is wat ze omschrijven als ‘flow’. Dat gevoel dat alles lijkt te lukken, óók als het niet lukt en je tegen je eigen beperkingen aanloopt. De dingen die op hun plek vallen, de mensen die je ontmoet, de opgedane kennis en ervaringen, je wensen en ideeën, het lijkt wel alsof een beetje aan het samenkomen is. Als ik dit niet zelf had geschreven had ik nu gedacht “man, wat een zeepteen, zo’n spirituele zweefteef”. Dat granola zoiets met een mens kan doen, koekkoek…

En dat allemaal in twee maanden tijd. En weet je wat het mooie is? Dit is, voor mij, weer een prachtige les in niet al te neurotisch en krampachtig alles van te voren willen bedenken. En een beetje vertrouwen te hebben in het gegeven dat er altijd nieuwe mogelijkheden voor je deur staan. Je moet die deur alleen wél even opendoen. John Lennon zong het zo mooi “Life is what happens to you, while you are busy making other plans”.

Maar in al deze euforie en drukte heb ik ook besloten dat focus meer dan ooit heel belangrijk is. Een kind voed je nu eenmaal ook niet op tijdens het krant lezen. En Tante Luus kan alleen maar groeien als er tijd, energie en bezieling in gestoken wordt. Veel tijd, energie en bezieling.

En nu is LiF dus op zoek naar een nieuwe blogger. Iemand die smakelijk over eten kan praten en schrijven. Die weet waar dat ene heerlijke restaurantje aan dat leuke watertje in Friesland zit. Iemand die houdt van eten én van Leven in Friesland. Ben jij dat? Stuur dan een mailtje naar info@leveninfriesland.com

Lieve LiF-volgers en Lotte, dank voor het lezen en wellicht tot ziens op een van de streekmarkten bij it flinkeboskje of ergens anders!