Opruimen. Niet mijn sterkste punt. Het kost mij veel moeite. Ik heb een plaatje in mijn hoofd van hoe ik het liefst zou willen dat mijn huis er zo uit ziet. Zo strak dat het zo in een woonblad kan. Eerlijk gezegd komt daar geen rommel in voor. Maar in werkelijkheid…. liggen er stapeltjes papier- waar laat je al die schoolbriefjes, reclame en krantjes in godsnaam? Overal liggen losse dingen zoals een afstandbediening, zonnebril van de kinderen, een tasje, opladers, volle wasmand, schoolboeken die uit de tas zijn gegooid, schoenen die uit zijn gedaan, kassabonnen die misschien bewaard moeten worden, pennen, hamstervoer, sleutels…. chaos. Heus ik heb een speciaal kastje bij de deur voor sleutels en een bakje voor de pennen, en een schoenen-rek. Maar het werkt niet. Althans niet voor mij.

Als kind was ik al zo, daar waar mijn moeder uiterst netjes is, was mijn puberkamer een ontploft stinkhol. Dat ik ooit huiswerk aan mijn bureau heb kunnen maken, kan ik niet begrijpen. Af en toe moest ik wel schoonmaken, want met stofallergie, is het niet handig dat er stofwolkjes ontstaan. Maar ik had zoveel andere dingen te doen, die ik veel belangrijker vond.

Onlangs las ik een artikel over ontspullen. Ik dacht ja, dat is het…we gaan weggooien. Dat is goed voor ruimte inmijn hoofd! Nou er is veel weggegooid, neem dat van mij aan. Maar er liggen toch nog steeds heel veel spullen.
Inmiddels ben ik op het volgende punt beland: acceptatie. Ik ben gewoon een sloddervos. Wat kan je van de kinderen verwachten als je zelf niet het juiste voorbeeld geeft. Dusss het plan: met zelfcompassie mijzelf toespreken en zeggen: het mag zo rommelig zijn in mijn huis, het hoort bij mij. Zou dat werken?

Rommelig is trouwens niet vies hè, want schoonmaken doe ik wel. Maar als het dan weer een uur aan de kant is, tja dan komen vanzelf de rommeltjes weer. Nou ja, ik kan mijn tijd nuttiger besteden dan frustratie hebben dat mijn huis niet het museum is dat ik zou willen, maar ik wel heel mooi vind bij anderen, dat past bij hun. Ik streef naar acceptatie en het perfecte plaatje in mijn hoofd bij te stellen naar de werkelijkheid. Welkom imperfectie. Welkom gezellig huis waar in geleefd wordt door een gezin. HOERA!

Pieuwwww, ik ga ff stofzuigen en dweilen… lijkt meteen een stuk netter 😉
Daarna weer tekenen…dat heb ik dan wel verdiend!

Li(e)Fs,
Lotte

Ps. in de LiF winkels zijn er wel een heleboel leuke kastjes, dozen en andere opbergartikelen te krijgen die wellicht enige orde in de chaos kunnen brengen. eerste hulp bij rommel zeg maar….